آذر ۲۵, ۱۳۹۴

نماینده اصلح چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد؟/علیرضا خلقت‌دوست

خلقت دوست

هرچه به زمان برگزاری انتخابات مجلس نزدیک می‌شویم گمانه‌زنی‌ها درباره‌ی چهره‌های شناخته شده‌ای که امکان حضور در رقابت را می‌یابند، بیشتر می‌شود. در دور و اطراف همه‌ی ما کمابیش این دو کلمه را می‌شنویم: «می‌آید»، «نمی‌آید». اینکه کدام شخصیت سیاسی تصمیم دارد خود را در معرض انتخابات مردم قرار دهد، اهمیت دارد، اما از آن مهم‌تر ویژگی‌هایی است که یک نماینده مجلس باید از آن برخوردار باشد تا شایستگی‌ راهیابی به بهارستان را داشته باشد.
خوشبختانه تجربه انتخابات سال ۹۲، بلوغ سیاسی جامعه را چند گام پیش برد. وقتی اکثریت مردم با شعور سیاسی بالا به جای اینکه به دنبال کاندیدای حداکثری خود باشند، ترجیح دادند به سوی گزینه‌ی عملی‌تر بروند و یک انتخاب سیاسی درست انجام دهند. به طریق اولی در انتخابات مجلس دهم نیز اگر صاحبان رای در پی نامزدی باشند که تمام ویژگی‌های یک نماینده اصلح را داشته باشد و عاری از اشتباه باشد و وعده‌های بزرگ بدهد، راه اشتباه را در پیش می‌گیرند. چون اساسا در عالم سیاست نمی‌توان به ایده‌آل‌ها اکتفا کرد. از سوی دیگر کاندیداها نیز از دل همان صاحبان رای بیرون آمده‌اند و مثل هر انسانی می‌توانند ضعف‌هایی داشته باشند. البته این تبصره، به معنای نادیده گرفتن ویژگی‌های مهم نمایندگی به بهانه واقع‌بینی نیست. یک سری از ویژگی‌ها شرط لازم برای رقم زدن صلاحیت کاندیداهاست. بی‌تردید صداقت، اصلی‌ترین ویژگی کاندیدای اصلح باید باشد. اساسا انتخاب یک کاندیدا بدون اطمینان از صداقت‌اش، صددرصد اشتباه است چرا که صداقت سنگ بنای اعتبار رفتار و کردار هر فرد است. کاندیدایی که صادقانه می‌گوید نمره توانایی‌اش ۴ است، به کاندیدایی که نمره توانایی‌اش ۸ است اما می‌گوید ۱۸ است اولویت دارد. فردی که قرار است ۴ سال وکالت همه‌ی مردم یک شهر را بر عهده داشته باشد، هرچه ‌که نداشته باشد، ‌باید صادق باشد.
فریب دادن مردم با حرف‌های قشنگ و وعده‌های بزرگ اما دروغین، باعث بی‌اعتمادی مردم به تمام بازیگران عرصه سیاست می‌شود و دودش تنها به چشم آن نماینده نمی‌رود.
برنامه، ویژگی دیگری است که یک کاندیدا را از کاندیداهای دیگر متمایز می‌سازد. آنچه در فضای انتخابات زیاد شنیده می‌شود،‌شعار است نه برنامه. متاسفانه اکثر برنامه‌هایی هم که کاندیداها مطرح می‌کنند در سطح یک شعار باقی مانده است. بنابراین مقصود از برنامه، طرح‌هایی است که قابلیت اجرایی داشته باشند و با قوانین بالادستی و حتی پایین دستی تناقض ماهوی نداشته باشند.
نماینده‌ی اصلح باید رویین‌تن باشد،‌ نه عافیت طلب. فردی که به مجلس می‌رود امانت‌دار خواسته‌های ده‌ها هزار شهروندی است که به او رای داده‌اند و از آن بالاتر پاسدار قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است. پس عافیت‌طلبی و برگزاری علی‌السویه امور در قاموس نمایندگی جایگاهی ندارد. نماینده اصلح باید مقبولیت لازم را برای دفاع از خواسته‌های موکلانش داشته باشد و بی‌محابا حق آنان را مطالبه کند. البته شجاعت به معنای سوآپ نیست. نباید شجاعت سیاسی را با نمایش‌های برخی نمایندگان که برای رفتن به سرخط خبرها اجرا می‌کنند و حریف می‌طلبند، یکی دانست. متاسفانه این نوع نمایش‌ها به واسطه اعتماد مردم این روزها خریداران زیادی دارد. نماینده مجلس باید سابقه‌ای روشن داشته باشد. وقتی فردی قصد دارد در یک شرکت استخدام شود، نه تنها موظف است رزومه کاملی از خود ارایه دهد،‌ بلکه کارفرما این حق قانونی را برای خود محفوظ می‌دارد که تحقیقات گسترده‌ای درباره‌ی متقاضی انجام دهد. بنابراین در بررسی سوابق یک کاندیدا فقط به آنچه در پوسترهای انتخاباتی‌اش آمده نمی‌توان استناد کرد. کفایت کاندیدا در مشاغل قبلی و مسیری که در سیاست پیموده باید حتما مورد بررسی قرارگیرد. البته در مورد چهره‌های جوان‌تر که به قدر کافی سابقه ندارند، برنامه کاندیداست که ارزش دوچندان می‌یابد.
یکی دیگر از ویژگی‌های کاندیدای خوب، نسبت شعارها و وعده‌هایش با واقعیت است. خیلی از کاندیداها نه از سر عدم صداقت، بلکه به‌خاطر میل بیش از حد به پیشرفت و کم‌تجربگی وعده‌هایی می‌دهند که نه خودشان،‌ بلکه هفت نسل بعد از خودشان هم توان و امکان اجرای آن را ندارند. تکیه بر این وعده‌ها از یک طرف منجر به ناامیدی می‌شود و از طرف دیگر اعتماد عمومی نسبت به صداقت نمایندگان را خدشه‌دار می‌کند. واقع‌بینی هم کاندیدای مجلس و هم صاحبان رای نتیجه‌ی مثبتی به همراه خواهد داشت

مطالب مرتبط

نظرات

بدون نظر

اخبار